Antik Heykel ve İzleyicilik, Antik Yunan dünyasının zengin görsel sanat repertuarını yalnızca üretilmiş sanat eserleri olarak değil, onu karşılayan bakışla birlikte anlam kazanan bir deneyim alanı olarak değerlendiriyor.
Heykel-izleyici İlişkisinin Antik Çağ boyunca nasıl kurulduğunu; epigramlar, rölyefler ve heykel örnekleri üzerinden inceliyor. Çalışma, antik izleyicinin bir eserle karşılaştığında sessiz bir gözlemci olmaktan çok, sahneyi tanımlayan, sesli tepki veren ve gördüklerini söylem içinde yeniden üreten etkin bir katılım biçimini ortaya koyuyor.
Esere dair bir yazıtın bulunmadığı durumlarda dahi heykelin kültürel belleği harekete geçiren ve sosyal etkileşimi mümkün kılan bir araç olarak nasıl işlediğini gösteren bu kitap, anlamın yalnızca üretenin niyetinde değil; izleyicinin kültürel birikimi, yerel belirleyiciler ve ortak bellek aracılığıyla yeniden kurulduğunu titizlikle tartışıyor.
