Vaslından ayrı n'ola kanın dökülse gül gül
Ben gülbün-i firakım bu fasıldır baharım
Bu, bir bülbülün çığlığı değil. Öyle ya, bülbül gülün semtindeki yabancı aşığın adı; hakikat aşığının adı. Güle tutku ile bağlanan, gülden beslenen ve gülden beslendikçe nağmelerine revnak veren hakikat aşığının. Oysa bu beyitteki hüznün sahibi güle yaklaşan, onu uzaktan seven, sırf bu uzaklık sebebiyle onu önlenemez bir tutkuyla tutmak isteyen bülbül gibi genç bir aşığın değil, bilakis gülü her daim
kavrayan, onun hep yanında olan, onun sadece açışını değil,
soluşunu da, yapraklarını döküşünü de izleyen, hatta ona
hayat vermişken onu elleriyle gömmek zorunda kalanın çığlığı...
Güle gülden yakın gülbünün... Gülbün-i firakın...
Yani bu çığlık başkalarının değil, sadece gül dalının çığlığı;
gülün dalının çığlığı.
