Batı’nın bilim tarihinde bilim ile inanç arasındaki çatışma, sanki her şey bir anda kopmuş, akıl ile otorite aniden karşı karşıya gelmiş gibi, çoğu zaman Galileo’nun mahkumiyetiyle başlatılır. Oysa bu kopuşun öncesinde, sınırların henüz kesinleşmediği ve tartışmanın ucunun açık olduğu derin bir düşünsel alan, bir tarihsel süreç vardır.
Gökyüzünü Kurtarmak, bilim tarihinin en önemli isimlerinden biri olan Galileo’nun tam da bu hayati aralıkta dostları, ilahiyatçılar ve kardinallerle yaptığı yazışmalardan oluşuyor. Batı kültüründe derin izler bırakmış bu büyük ismin yeni bir evren anlayışı ile Kilise’nin dogmaları arasındaki ilişkiyi nasıl ele aldığını, doğa ile vahiy arasındaki gerilimi nasıl aşmaya çalıştığını gösteriyor ve Kilise kurumunun tartışmaya dair sınırlarına ve kendi içindeki teolojik gerilimlerine bir bakış olanağı da sunuyor.
Engizisyon’un Galileo’yla ilgili hükmünden önce kaleme alınmış bu metinler, bilimin henüz susturulmadığı ama savunma yapmak zorunda bırakıldığı bir dönemin en canlı tanıklıklarından bazıları olarak, okurları Galileo davasını bir "sonuç" değil, uzun ve kırılgan bir düşünsel müzakerenin parçası olarak okumaya davet ediyor.
