Dursun Utku, Gülfidan romanıyla okurunu, zamanında dillerden düşmeyen bir çocuk şarkısındaki köye götürüyor. Orda bir köy var uzakta, o köy bizim köyümüzdür. Ama artık o köy, uzaktaki tüm köyler gibi bizim olmaktan çıkmıştır. Günümüzde tarlanın, bağın bahçenin, su kaynaklarının sermayedarların gözüne yatırım arazileri olarak gö-rünmesiyle başlayan çıkara dayalı ilişkileri, perde arkasında dönen pazarlıkları oku-yacaksınız bu romanda.
İşsizliğin ve değişen tarım politikalarının sarmalında sıkışan köylünün; toprağına sa-hip çıkmakla, güvenceli bir işin getireceği refah hayalinin arasında kalışının hikayesi-ni. Hak mücadelelerinde önderleri bir kadın: Gülfidan. Akıllı, cesur bir kadının hem kendisi hem köyü için verdiği mücadelenin, kendini var etme çabasının, ilk defa karşı-laştığı aşkın karşısındaki teslimiyetinin ve küllerinden doğuşunun romanı bu kitap. Köyün ve köyü çevreleyen doğal yaşamın değişen yüzüyle, orada yaşayanların dönü-şümünün hikayesi aynı zamanda.
"Eskilerde yamaçlarda sürülerle keçi dolaşırdı. Aydın ovalarının, İzmir ovalarının gö-çerleri yazı buralarda geçirirdi. (.) Her yan sahipsizdi o zamanlar. Şimdilerde mi? Şimdilerde sahipleri çoğaldı, karşı dağların ormanları tel örgüyle çevrildi, hayvanlara, hatta insanlara girişler yasaklandı. Sürüler kayalıklara sıkıştı kaldı. (.) Peki ya kınalı keklikler, ürkek yaban tavşanları? Onlar şimdi kayalıkların en tepelerine, en sarp yer-lerine sığındılar. Köyün çocukları gibi yıldan yıla sayıları azaldı."
