Ağlıyorum.
Her anıma bir gözyaşı damlıyor.
Biliyorum, kelimeydi o.
Varlığı yokluğun ellerinden kurtaran kelamdı.
En güzel kudretin kelimesiydi o. Üfledi, ama gözler açıldı; dermansız dertler iyileşti; ölüler dirildi.
Kelimemdi o benim. Biricik kelimesiydi annesi Meryem'in.
Vakit akşam. İsa'mın müjdesi kulaklarımda:
"Ben gidiyorum, o gelsin!
Faraklit gelsin
Ahyet gelsin!"
Nuriye Çeleğen Hz. İsa'nın mübarek annesi Hz. Meryem'i, "iffetini en güzel şekilde koruyan" o kalp çiçeğinin asırlara ışık tutan hikayesini dupduru bir dille anlatıyor.
Meryem olmanın, velayet mertebesinde bir "kul" olmanın, en büyük peygamberlerden birini yetiştiren bir "anne" olmanın kalplere nakış gibi işlenecek öyküsü.
