1990. Yaz. Sıcak.
Gazetelerin üçüncü sayfaları kalabalık. Polis telsizi susmuyor.
Nelson Mandela 27 yıl sonra serbest bırakılıyor. Ruanda'da soykırıma varacak iç savaş patlak veriyor.
Adnan Menderes'in naaşı İmralı Adası'ndan İstanbul'a getirilip, Topkapı'da yaptırılan anıt mezara devlet töreniyle defnediliyor. Çetin Emeç, Turan Dursun, Bahriye Üçok öldürülüyor.
İstiklal Caddesi'nin simgesi tramvay, 30 yılın ardından hizmete açılıyor.
Windows 3.0 piyasaya sürülüyor.
Bu sırada.
Memleketin en meşhur armatörü sırra kadem basıyor.
Deniz ticareti, nakliyat, gemiler, kıtalararası işler. Hepsi onda. Adı Talip Uzunkaya. Dosyaya göre Tarabya'daki köşkünden 21 Nisan Cumartesi sabahı, saat sekiz civarı çıkıyor.
Çıkış o çıkış.
O sabah uşağı hariç evin tüm çalışanları izinli. Uşak ortada yok.
Kızı konuşuyor. Damadı konuşuyor. İş ortakları konuşuyor.
Kimse adamın nereye gittiğini bilmiyor.
İşte tam bu noktada.
İstanbul Cinayet Büro'da, 25 yaşındaki komiser yardımcısı Mutlu Kavgaz'ın masasına bir dosya bırakılıyor. Üzeri övgülerle örtülse de tehdit net:
Muamma çözülemezse hesap herkese kesilecek.
Polisiye edebiyatın üstadı Algan Sezgintüredi, suç araştırmaları uzmanı Mesut Demirbilek ile
Kavgaz'ı başrole alarak bir dönemi anlatıyor:
Zamanların en felaketini ve en şahanesini.
Gerçek olaylara dayanan Yılın Polisiye Romanı ödüllü Kavgaz serisi
Çantacı ve Pilot'un ardından Armatör ile polisiyeye bir kez daha aşık ediyor.
