Kocamı toprağa verdiğim gün, ilk mektup geldi. Zarfın üzerinde eyalet hapishanesinin damgası vardı. Mektupta yalnızca bir cümle yazıyordu:
Gerekirse sonsuza dek beklerim.
Altında, tanımadığım bir adamın ismi yazılıydı: Dante.
Merakıma yenik düştüm ve neyi beklediğini öğrenmek için yanıt yazdım.
Seni.
Gizemli adama yanlış kişiye yazdığını ve onu tanımadığımı söyledim. O ise benim yanıldığımı söyledi.
Haftalarca yazıştık; mektupların her biri, bir öncekinden daha samimi hale geldi. Sonra bir gün, mektuplar kesildi. Sebebini öğrendiğimde ise artık çok geçti.
Dante kapımdaydı.
Ve hiçbir şey, beni o ana hazırlayamazdı.
