Tırnaklarla duvarlara kazınmış çığlıklar. Ve gölgelerin içinden ona bakan. kendisi. Kaçmaya çalıştığın her karanlık geçmişine çıkıyor, zihninde durmadan konuşan o ses gitgide daha gerçek oluyor. Çıkış yok. İyi yok. Güzel yok. Umut yok. Gücün bedeli sandığından daha büyük: Canavarlar yalnızca karanlıkta saklanmaz. Bazen onları ailemiz yaratır. Ey sen bu yaldızlı kasrın Ceset mavi kataraktlı sofu soytarısı Söylendi say sana şarkısı şimdi cümle mahlukatın Ki düşmüş batına bu raksın gölgesi azgın yadigar, Ant olsun ki şimdi sen Sabah yıldızının terlemiş gaip odunda Nefessiz bir fısıltıya uyananlardansın.
