Omzumda bir şeytan vardı ve her pazartesi sabahı kendini gösteriyordu.
O, göğsümde yanan lezzetli bir alev, kulağımda fısıltı halinde konuşan ahlaksız önerilerin ta kendisiydi. Fakat önerilerini duymazdan geliyordum çünkü her biri Ben Tate ile ilgiliydi.
Ben Tate; Müşteri Hırsızı, Evsiz Kadınları Tahliye Eden Adam, Baş Düşmanım.
Nefret ettiğim her şeyin canlı sembolü olan o sevimli, kendini beğenmiş gülümsemesi ve fazlasıyla mükemmel dişleriyle her pazartesi günü karşımda oturuyordu.
Ondan uzak durmak benim politikamdı ama şirkete yeni bir dava geldiğinde -onun ve benim kariyerimi değiştirebilecek bir dava- bir istisna yapmaya karar verdim. Bu, hafta sonları ve akşamları onun yanında olmak anlamına gelse bile. Onun küstah sırıtışına ve akıllı ağzına katlanmam, asla attığı yemi yutmamam gerekiyordu.
Ta ki Ben'in, "Yalvar," dediği geceye kadar.
Ve o an, omzumdaki şeytan isteklerini sıralamaya başladı.
