Kopenhag, 1968. Çocuk kitabı yazarı, evli ve üç çocuk annesi Lise, hizmetçisiyle kocasının kendisine bir komplo kurduğuna inanmaktadır; kocası Gert'in bir akşam eski metresinin intihar ettiğini açıklaması Lise'ye yeni bir darbe olur. Üstelik Gert, karısının başarısını çekememekte, bunu kendisine bir saygısızlık olarak görmektedir. Oysa Lise şöhretin hayatında yarattığı değişikliklerden huzursuzdur: O şöhret, onu gerçeklikten ayıran perdeyi acımasızca çekip almıştır, öyle hisseder. Tanınmış bir isim olarak, gazeteler ve gazeteciler onun peşinden koşsa da aslında onun tek isteği, dünyayı net, açık bir şekilde ve bir bütün olarak kavrayabilmek için yalnız bırakılmaktır. Lise için huzur, başkalarının bilincinde var olmamak anlamına gelir, ancak şöhretle birlikte artık kendisine ait değildir. Gözlerini bir akıl hastanesinde açtığında yalnız olmadığını fark eder; peşini bırakmayan, onun aklını karıştıran birkaç ses ve tanıdık yüz de onunla birlikte gelmiştir.
Ditlevsen, akıldan çıkmayan bu kısa, yoğun romanında delilik deneyimini, bizzat yaşanmışlığın tüm canlılığıyla ve acımasız gerçeğiyle içeriden bakarak kurguluyor ve dış dünyayla aramızda kurduğumuz bağın bazen ne kadar kırılganlaşabileceği üzerinde düşündürüyor.
