Bir uçtan bir uca cesaretle dokunan rengarenk bir Türkçe.
Derinlerden kanaya kanata üflenen hakiki bir aşk nefesi.
Varoluşun, belki de şiirde ebedi yükselişidir bu.
Ve Neyzen Tevfik. Kendisini de böylece şiirleştirir.
Sarhoşken ayıklardan daha ayık bir deha.
Tımarhanede, gecenin bir buçuğunda şiir yazarken akıllılardan daha akıllı bir uyanık.
Gönlünün meyhanesi tüm sözcükleri tırnak içine aldırır:
Dinleyen her zerreye bin bir hitabım var benim,
Kainat isminde Hiç'ten bir kitabım var benim!
Ya hitabımdan okursun, ya kitabımdan beni,
Yazdığım efsanede on altı babım var benim!
Hey'etimde müttefik mağrible maşrık, veche yok;
Gayr-i mer'i zerrede bin afitabım var benim!
Hüsn-i mutlak bir yudumda kendini gayb eyledi,
Gönlümün humhanesinde böyle nabım var benim!
Varlığımdan intihasızlık terennüm eyleyen
Bezm-i hiçide adem adlı rebabım var benim!
Neşvemiz bi-ibtidadır, işvemiz bi-intiha,
Böyle bir sakiye candan intisabım var benim!
Meyve-i memnu'adan çekmiş bizim pir-i mugān,
Neyzen'im, gönlümde bin bir küp şarabım var benim
