sadece kendine konuşan bir vaizin söylediği kof sözlerle
hepimize biçilen gömlekler.
ne yaman bir terzidir hayat ters yüz eder biçileni,
kollarını deliliğin adımlarını bilmemenin ölçer.
şimdi geride kalan acıdan duvaklarla
süslenen hayat
bir şarkı söylüyor bana.
kelimeleri karanlıkta bulunmuş bir umut,
inadı karanlıkta yontulmuş
bir istek.
hayat en derin kuyularına
kapatsa da beni
baş edebildiğim anlar.
ne zaman zayıfsan, bil ki kalbin yanılmıştır.
yoksa kahramanların nehir gölgelerinde
kurşuna dizilmeyi beklediği alaca sabahlarda
bir inanç görmezdin.
sürgünde filizlenen cesarete
gıpta etmezdin.
en düştüğün yerden,
dizlerin parçalanmış,
ellerin yara içinde kalkmazdın.
şimdi hayata koca bir gülümseme
ve bin teşekkür,
göstermekte geciktiği her şey için.
