Sömürgeci Avrupa imparatorlukları tarihinin hakim anlatısı birbirleriyle rekabet halindeki kralların, imparatorların ve devlet adamlarının ihtiraslarına odaklanır. Taşeron İmparatorluklar ise on yedinci yüzyıldan yirminci yüzyıla uzanan süreçte Avrupa yayılmacılığının asıl taşıyıcılarının egemen devletlerden ziyade şirket-devletler olduğunu ileri sürüyor. Kar amacıyla işletilen bu ticari teşebbüsler kendilerine savaşma, barış yapma ve hükmetme yetkileri veren özel tüzüklerle kurulmuş, merkezi devletlerin egemenlik haklarını aşabilen melez yapılardı. İngiliz (EIC) ve Hollanda Doğu Hindistan (VOC) şirketleri gibi başat örnekler Asya'da şirket-devletler kurarken, Fransa, Danimarka, İsveç merkezli diğer küçük örnekler Avrupa yayılmacılığını Kuzey Amerika, Afrika ve Güney Pasifik olmak üzere neredeyse dünyanın her köşesine taşıdı. Kapitalizm ile emperyalizmin bu öncü kuvvetleri, kamusal/özel ayrımının olmadığı, egemenlik haklarının Avrupa dışında kolaylıkla paylaşıldığı erken modern dönemin gerçek sömürgecileriydi.
Avrupalılar, karşılaştıkları yabancı medeniyetlerle ilişki kurarken, ticaret ve diplomasi alanlarında coğrafi ve kültürel mesafeleri aşmak amacıyla şirket-devletleri kullandılar. On sekizinci yüzyılın sonlarından itibaren Avrupa devletlerinin bürokratik ve askeri yapıları güçlendi; kamusal alan ile özel alanın birbirinden ayrı olduğu fikri berraklaştı. Şirket-devletler hem işlevlerini hem de meşruiyetlerini kaybetmeye başladılar ve tarih sahnesinden silindiler. On dokuzuncu yüzyılın sonunda kısa bir dönem için adeta hortlayan bu yapıların başarı ve başarısızlık hikayeleri, Avrupa emperyalizmi ve küreselleşme tarihi okumak isteyenler için bir başlangıç noktası.
